یادداشت اختصاصی از مهتاب دهقانی

شبی که آسمان، راز بزرگی را در آغوش گرفت

نیمه‌ی شعبان روزی است که امید، جامه‌ تولد پوشید. شبی که آسمان، راز بزرگی را در آغوش گرفت و زمین، نفس راحت‌تری کشید. ولادت حضرت قائم(عج)، تولد وعده‌ای است که قرن‌هاست در دل انسان جریان دارد؛ وعده‌ پایان ظلم، وعده‌ برقراری عدل، وعده‌ بازگشت انسان به کرامت گمشده‌اش.

صفحه اقتصاد -

اعتقاد به منجی، باور یک مذهب خاص یا یک جغرافیای محدود نیست؛ این ایمان، ریشه در جانِ خسته‌ بشر دارد. شیعه، با شوقِ انتظار، نام «قائم آل محمد» را بر زبان می‌آورد؛ اهل سنت، از «مهدی موعود» سخن می‌گویند؛ مسیحیان، چشم‌به‌راه بازگشت عیسی مسیح‌اند؛ یهودیان، در آرزوی «ماشیح» به سر می‌برند و حتی در آیین‌های کهن شرقی، سخن از نجات‌دهنده‌ای جهانی است که در واپسین روزها خواهد آمد. گویی همه‌ راه‌ها، به یک نقطه‌ نورانی ختم می‌شوند: روزی که جهان از ظلم خسته می‌شود و دست عدالت را می‌فشارد. نیمه‌شعبان، جشنِ یک تولد پنهان است؛ تولدی که در پس غیبت، حضوری پررنگ‌تر دارد. حضرت قائم(عج) غایب است، اما غیبت او به معنای نبودن نیست؛ به معنای آماده‌ نبودن ماست.

او آینه‌ای است که هر روز از ما می‌پرسد: برای جهانی عادل، خودت چقدر عادل شده‌ای؟ برای صلح، چقدر صلح را در رفتار و گفتارت کاشته‌ای؟ در جهانی که خبرها بوی جنگ، فقر و بی‌عدالتی می‌دهند، یاد منجی، نه یک رؤیای دور، که یک ضرورت انسانی است. بشر، فارغ از دین و زبان، وقتی به بن‌بست می‌رسد، به امید پناه می‌برد؛ و منجی، همان امید مشترک است. شاید تفاوت نام‌ها، چهره‌ها و روایت‌ها ما را از هم جدا کرده باشد، اما عطش عدالت، ما را به هم نزدیک می‌کند. ولادت حضرت قائم(عج)، یادآور این حقیقت است که تاریخ، بی‌سرانجام رها نشده؛ جهان، به دست تاریکی سپرده نخواهد شد و اشک مظلومان، بی‌پاسخ نمی‌ماند.

نیمه‌شعبان، جشنِ انتظار مسئولانه است؛ انتظاری که از ما می‌خواهد بهتر باشیم، پاک‌تر بیندیشیم و عادل‌تر زندگی کنیم. و چه زیباست که در این شبِ روشن، دل‌هایمان را به یک دعا گره بزنیم؛ دعایی که مرز مذهب و قومیت نمی‌شناسد: خدایا، آن روز را نزدیک کن که انسان، دوباره به انسانیت بازگردد؛ آن روز که منجی، نه فقط بر جهان، که بر دل‌های ما ظهور کند.