بازار مسکن در بنبست هزینهها/ وقتی زور تولید به جیب مردم نمیرسد /عقبنشینی ۷۰ درصدی سازندگان از پروژههای پایتخت
بازار مسکن تهران در میانه تنشهای سیاسی و تورم افسارگسیخته مصالح،وارد فاز جدیدی از انجماد شده است. در حالی که هزینه تولید مسکن با نرخ ارزهای غیررسمی پیش میرود، قدرت خرید مردم در سطحی مانده که حتی تخفیفهای سنگین سازندگان هم قفل معاملات را باز نمیکند
بازار مسکن ایران این روزها میان دو لبه قیچی (هزینههای تورمی تولید) و (انجماد قدرت خرید جامعه) گرفتار شده است. در حالی که سایه نااطمینانیهای سیاسی و تنشهای منطقهای بر اقتصاد سنگینی میکند، مسیر فعالیت سازندگان با اختلال جدی مواجه شده و پروژههای ساختمانی یکی پس از دیگری به حالت تعلیق درمیآیند. پدیده(رکود تورمی) حالا در عمیقترین شکل خود در جاده مخصوص ساختوساز رخنه کرده است، جایی که قیمتهای اسمی بالا میروند، اما خریداری در صحنه نیست. رامین گوران، رئیس انجمن انبوهسازان مسکن تهران، در گفتگویی به کالبدشکافی این بنبست میپردازد.
شکاف عمیقق هزینهها، دلار ۱۳۰ هزار تومانی در مقابل جیبهای خالی
رامین گوران با اشاره به فضای پرریسک ناشی از تنشهای اخیر، وضعیت فعلی ساختوساز را بسیار نگرانکننده توصیف کرده و معتقد است که شرایط کنونی تنها نتیجه بحرانهای مقطعی نیست، لکه تشدید جناحی است که از مدتها قبل در بازار وجود داشت.او میگوید:حتی پیش از این فشارها، تقاضای موثر در بازار عملا از بین رفته بود و خانوارها توان خرید مسکن نداشتند.
به گفته رئیس انجمن انبوهسازان تهران، امروز یک تناقض تاریخی در بازار رخ داده است:(هزینه ساخت با دلار ۱۳۰ هزار تومانی (تحت تاثیر تورم مصالح) محاسبه میشود، اما قیمت فروش آپارتمان تناسبی با این هزینهها ندارد. برای اولین بار شاهد اختلافی تقریبا دوبرابری میان هزینه واقعی تولید و قیمت فروش در بازار هستیم، وضعیتی که بسیاری از سازندگان خرد را ناچار به خروج تدریجی از بازار کرده است.
تعطیلی ۷۰ درصدی پروژهها و جهش قیمت مصالح
بررسیها نشان میدهد که بیش از ۷۰ درصد پروژههای متوسط در تهران تعطیل شدهاند. قیمت مصالح ساختمانی بهطور روزانه در حال تغییر است؛ بهطوری که برای مثال، قیمت میلگرد تنها در یک ماه اخیر ۳۰ درصد افزایش یافته است.گوران در این باره میگوید:در مناطق متوسط تهران، قیمت اسمی آپارتمان حدود متری ۱۲۰ میلیون تومان اعلام میشود، اما در عمل حتی با متری ۹۰ میلیون تومان هم خریداری وجود ندارد. سازندگان حاضرند با تخفیف بفروشند تا فقط تابآوری مالی خود را حفظ کنند، اما بازار در سکوت مطلق است.
پروژههای دولتی در گیرودار تورم و نقدینگی
بخش دیگری از این بحران، گریبانگیر پروژههای حمایتی از جمله (نهضت ملی مسکن) شده است. برآوردهای اولیه که بر اساس قیمتهای قبلی انجام شده بود،حالا با واقعیتهای تورمی سازگار نیست.از سوی دیگر،تأخیر بانکها در تأمین مالی و ناتوانی مردم در پرداخت اقساط،پروژههای دوساله را به طرحهایی طولانیمدت تبدیل کرده که تکمیل آنها را با دشواری جدی مواجه ساخته است.
خروج سرمایه از بازار مسکن به سمت طلا و ارز
ناامنیهای سیاسی و وضعیت (نه جنگ، نه صلح) باعث شده است که سرمایهگذاران به سمت بازارهای با نقدشوندگی بالاتر کوچ کنند.خروج منابع از بازار مسکن و ورود به بازار طلا و ارز،نهتنها تولید را به حداقل رسانده، بلکه باعث رسوب سرمایههای سرگردان در بخشهای غیرمولد شده است.
در نهایت،بازار مسکن ایران شاهد یک (رکود عمیق و کشمکش بیحاصل) است،بازاری که در آن فاصله بین اعداد روی کاغذ و موجودی کارت اعتباری مردم،هر روز عمیقتر میشود.تا زمانی که اصلاحات ساختاری،آزادسازی واردات مصالح و حمایتهای واقعی دولتی جایگزین مداخلات بخشنامهای نشود،این صنعت همچنان در جاده بنبست باقی خواهد ماند و خانهدار شدن،بیش از پیش به یک آرزوی دستنیافتنی در انتهای یک مسیر پرهزینه تبدیل خواهد شد.
نظر شما