یادداشت اختصاصی از زهرا کاوین
۲۲ بهمن، ضربهای دردناکتر از موشک بر گونه دشمن
در جهانی که قدرت را با شاخصهای سخت و اعداد سرد میسنجند، انقلاب اسلامی معادلهای متفاوت را پیشِ روی ما گذاشت؛ معادلهای که در آن «ارادهی ملت» مهمترین مؤلفهی قدرت است. ۲۲ بهمن، یادآور همین حقیقت ساده اما عمیق است.
در دورهای که قدرت را با عدد موشکها، حجم سرمایه یا رتبههای اقتصادی میسنجند، ۲۲ بهمن هر سال یک واقعیت مهم را یادآوری میکند: قدرت واقعی، از «ایستادن» میآید.
این روز، یادگار تصمیم تاریخی ملتی است که گفت: «خودمان». گفت: «وابستگی نه، تحقیر نه، دخالت بیگانه نه.» تصمیمی که با ایستادگی و فداکاری همراه شد؛ تصمیمی که از دل سختیها گذشت، اما استقلال و عزت را برای این ملت تثبیت کرد.
شهیدان این مسیر، بارها گفتند ما برای خاک نجنگیدیم، برای «اختیار» جنگیدیم؛ برای اینکه ملت ایران صاحب تصمیم خودش باشد.
امروز هم مسئله همین است. دشمنان این ملت، بعد از دههها فشار، تحریم، جنگ رسانهای و اقتصادی، هنوز یک امید دارند: خستهشدن مردم؛ اما ۲۲ بهمن، هر سال این امید را نقش بر آب میکند.
رهبر انقلاب سالهاست با صراحت یک نکته را تکرار میکنند: قدرت ملی، قبل از هر چیز، به ارادهی ملت وابسته است. اگر اراده زنده باشد، تهدید عقب مینشیند؛ اگر اراده سست شود، حتی ثروت و سلاح هم امنیت نمیآورند. این حرف، نه یک شعار سیاسی، بلکه یک قاعدهی تجربهشده در تاریخ ملتهاست.
نسل جوان، در قلب این معادله قرار دارد. جوانی که امروز در میدان علم، اقتصاد، فناوری، تولید و فرهنگ حضور دارد، همان کسی است که میتواند دشمن را مأیوس یا - اگر کنار بکشد- او را امیدوار کند. ولایتپذیری در این چارچوب، اطاعت کور نیست؛ فهم یک نقشه راه است. یعنی تشخیص اینکه در میدان پیچیدهی امروز، صدای کدام راهنما ما را از تکرار اشتباهات نجات میدهد.
۲۲ بهمن فقط راهپیمایی نیست؛ اعلام موضع است. اعلام اینکه این ملت، با همه نقدها، مطالبات و گلایهها، هنوز پای اصل استقلال، عزت و جمهوری اسلامی ایستاده است. این حضور، دقیقاً همان چیزی است که دشمن از آن میترسد؛ چون ناامیدی دشمن، امنیت و پیشرفت را ممکن میکند.
شهدا راه را نشان دادند، رهبری مسیر را ترسیم کرده، و حالا نوبت نسل ماست.۲۲ بهمن، روزی است که جوان ایرانی میگوید: «ما هنوز در میدانیم—آگاه، مطالبهگر، و ایستاده.»
نظر شما