دیوان عدالت اداری تکلیف مزایای پایان خدمت کارگران را مشخص کرد: فقط «مزد ثابت» مبنای محاسبه سنوات است
رای جدید هیات تخصصی دیوان عدالت اداری تاکید کرد: تنها مزایای ثابت پرداختی «به تبع شغل» – مانند حق سرپرستی، سختی کار و فوق العاده شغل – جزو مزد مبنا محسوب شده و در محاسبه مزایای پایان کار (سنوات) لحاظ میشوند. این در حالی است که مزایای رفاهی و انگیزهای مانند کمک هزینه مسکن، بن کارگری و پاداش افزایش تولید، هرگز جزو مزد ثابت نبوده و در این محاسبه دخالتی ندارند. این رای شکایت کارگری که خواستار احتساب کلیه پرداختیها در پایه سنوات بود را رد کرد.
دیوان عدالت اداری در رای جدید خود بار دیگر بر تعریف مشخص «مزد مبنا» برای محاسبه مزایای پایان کار کارگران تاکید کرد. بر اساس این رای، مأخذ محاسبه سنوات خدمت، «مزد» تعریف شده در ماده ۳۶ قانون کار است که شامل «مزد ثابت یا مبنا» میشود. مزد ثابت خود به دو بخش «مزد شغل» و «مزایای ثابت پرداختی به تبع شغل» تقسیم میشود.
مزایای ثابت به تبع شغل، به پرداختیهایی اطلاق میشود که به ماهیت خود شغل یا محیط کار مرتبط است و برای ترمیم مزد در ساعات عادی پرداخت میگردد. نمونههای بارز این مزایا شامل حق سرپرستی، فوق العاده شغل، مزایای سختی کار و موارد مشابه است. این رای تصریح میکند که در این مورد، هیچ تفاوتی بین کارگاههای دارای طرح طبقهبندی مشاغل و کارگاههای فاقد این طرح وجود ندارد.
در نقطه مقابل، این رای تاکید مینماید که مزایای رفاهی و انگیزهای به استناد تبصره ۳ ماده ۳۶ قانون کار، به هیچ وجه جزو مزد ثابت یا مبنا محسوب نمیشوند. بنابراین کمک هزینه مسکن، کمک هزینه خواربار و عایلهمندی، پاداش افزایش تولید و سود سالانه، جزء مزد مبنا نبوده و در پایه محاسبه حق سنوات و مزایای پایان کار قرار نمیگیرند.
این تصمیم نهایی در پاسخ به شکایت کارگری صادر شد که ادعا داشت اداره کار با خارج کردن مزایای انگیزهای از دایره محاسبه سنوات، اقدام به تفسیر محدودکننده و خلاف قانون کرده است. هیات تخصصی دیوان پس از بررسی، اعلام کرد که مقرره مورد شکایت مطابق با قوانین بالادستی و تفاسیر هیات عمومی دیوان است و بنابراین شکایت مذکور را رد میکند. این رای قطعیت یافته و مرجع نهایی در این موضوع تلقی میشود.
نظر شما