همه چیز درباره تحویل سال ۱۴۰۵ / تحویل سال ۱۴۰۵چه روزی و چه ساعتی است؟
امروز ما در صفحه اقتصاد مطالبی را برای شما تحت عنوان تحویل سال ۱۴۰۵چه روزی و چه ساعتی است؟ ساعت و لحظه تحویل سال ۱۴۰۵تهیه و آماده کرده ایم و امیدواریم که این مطالب توجه شما عزیزان را جلب کند.
جشن پایان زمستان نه فقط در ایران بلکه در بیشتر کشورها و پهنههای فرهنگی مشترک با ایران رواج داشتهاست.
اقوام آریایی که به فلات قاره ایران کوچ کردند به دلیل داشتن شغل کشاورزی و دامپروری، الفت بسیاری با طبیعت داشتند و همواره به رخدادهای طبیعی احترام میگذاشتند و معمولا با برپایی مراسم مذهبی که سرشار از جشن و پایکوبی بود، از آفریدگار خود تشکر میکردند.
در آیین مهرپرستی ایران باستان، در روزهای پایان زمستان، جشن عروج مهر یا میترا برگزار میشد که اکنون نشانهای از آن در جشن عید پاک در آیین مسیحیت دیده میشود. زمهریر یا همان سرمای سخت، ویژگی دوزخ زرتشتی و نتیجه هجوم دیوان به زمین است. در آغاز زمستان در دی همان سرمای سخت آغاز میشود. حمله دیو زمستان، ایزدان را وحشتزده میکند و این آتش مقدس است که قلب مردمان را گرم نگاه میدارد.
مژده بهار
در ماه دوم زمستان، بهمن یا وهومنه ایزد خرد در برابر اهریمن بدمنشی و بداندیشی میایستد. در این نبردها واژهای که امروز به نام بهمن و به عنوان ریزش برف سنگین به کار میبریم به عنوان بخشی از نبرد این دو ایزد بوده و در پایان بهمن، بداندیشی نیز به پایان میرسد و سپندارمذ یا همان اسفند با مژده بهار میآید.
جشن پایان سرما
نامگذاری آخرین ماه فصل زمستان به نام اسفند یا سپندارمذ نیز از ویژگی باروری و زایندگی زمین سرچشمه گرفته شدهاست. در تقویم زرتشتی، روزهای پایانی زمستان همزمان با ۲۵ تا ۲۹ یا ۳۰ اسفند به پنجه (همسپتمیدیم) مشهور است. پنجه یا همسپتمیدیم به معنای برابری شب و روز است. به باور زرتشتیان، روزهای پایانی اسفند و برابری زمان روز و شب، هنگام آفرینش انسان از سوی خداوند و آخرین بخش آفریدن جهان گیتوی است. زرتشتیان به باور این که میزبان فروهرهای درگذشتگان نیز هستند، پیش از روزهای پایان زمستان، همه جا را تمیز و خانه و کاشانه خود را مرتب میکنند و در آخرین روز پنجه با آیین ویژهای هیزم در بالای بام خانه فراهم میآورند و در سپیدهدم آتش را روی بام خانه روشن میکنند تا بازگشت فروهرها به آسمان را بدرقه کرده باشند. جشن پایان زمستان در حقیقت جشن بازگشت ایزد گرمای نیمروز و فرمانروای ماههای تابستان است.
نوروز امسال در شرایطی بسیار حساس و پیچیده بر سر سفره ایرانیان فرا میرسد؛ شرایطی که میتوان آن را «وضعیت تعلیق» نامید.
جامعه ایرانی در آستانه تحویل سال نو، نه در آرامش و امنیت همیشگی، بلکه در فضایی آکنده از اضطراب، نااطمینانی و فشارهای روانی گسترده نفس میکشد. این فضا حاصل مجموعهای از عوامل چندگانه است؛ از فشارهای طاقتفرسای اقتصادی و تورمی که سفرهها را کوچک کرده تا تنشهای منطقهای و تجربه تلخ زیست در سایه جنگ در پیرامون مرزها که امنیت روانی جامعه را هدف قرار داده است. در چنین بستری، نوروز دیگر تعریف سنتی خود به عنوان یک جشن صرفاً شاد و مصرفگرایانه را از دست داده و به یک «مسئله اجتماعی، روانی و حتی رسانهای» بدل شده است.
پرسش اصلی که در این میان ذهن جامعهشناسان و پژوهشگران را به خود مشغول میکند این است که آیینهای کهن نوروزی در چنین زمانه بحرانزدهای چه کارکردی میتوانند داشته باشند؟ آیا این آیینها همچنان میتوانند به عنوان آرامبخش عمل کنند و یا در برابر حجم عظیم بحرانها بیاثر خواهند ماند؟ و مهمتر از آن، جامعه امروز، بهویژه نسل جوان که بیشترین فشار را تحمل میکند، از این آیینها چه میخواهد و چه توقعی دارد؟
در پاسخ به این پرسشها، اگر از منظر جامعهشناسی بحران به ماجرا نگاه کنیم، در مییابیم که آیینها نقشی حیاتی و غیرقابلانکار در حفظ انسجام اجتماعی ایفا میکنند. آنها به جامعهای که در معرض تهدید فروپاشی است، این امکان را میدهند که حس تداوم زندگی را حتی اگر به شکل نمادین و کوچک باشد، حفظ کند. نوروز در فرهنگ غنی ایرانی دقیقاً چنین کارکردی دارد؛ یعنی بازسازی معنا در لحظهای که آینده تیره و مبهم به نظر میرسد.
بنابراین، خانهتکانی سنتی، چیدن سفره هفتسین، لحظه تحویل سال و دیدارهای محدود خانوادگی در شرایط امروز، بیش از آنکه نشانهای از شادی و سرور باشند، نماد مقاومت نرم جامعه در برابر فروپاشی روانی و اجتماعی هستند. جامعه از طریق تداوم این آیینها به زبان نمادین فریاد میزند؛ زندگی هنوز ادامه دارد، حتی اگر کیفیت این زندگی دستخوش بحرانهای اقتصادی و امنیتی شده باشد. در این معنا، نوروز امسال نه جشن مصرف و تجملات است و نه نمایش رفاه کاذب؛ بلکه آیینی کمهزینه، نمادین و محتاطانه است.
تغییر الگوی خرید مردم، کاهش چشمگیر سفرها و سادهسازی مراسم، خود نشانهای هوشمندانه از انطباق فرهنگ با واقعیتهای تلخ اقتصادی و امنیتی است.
لحظه تحویل سال در فرهنگ ایرانی همواره با دعا، آرزوهای خیر و سکوتی معنادار همراه بوده است، اما امسال این لحظه بیش از هر زمان دیگری حامل یک تناقض عمیق است: تناقض میان امید به تغییر و بهبود شرایط در کنار ترس شدید از آینده.
در شرایطی که اخبار ناگوار جنگ، ناامنیهای منطقهای و فشارهای معیشتی ذهن جامعه را اشباع کرده، لحظه تحویل سال به یک «وقفه روانی» ضروری تبدیل میشود؛ وقفهای که جامعه در آن تلاش میکند برای لحظهای از فشار اخبار و نگرانیها فاصله بگیرد و بار دیگر خود را بازتنظیم کند. این دقیقاً همان جایی است که رسانهها نقشی حیاتی و تعیینکننده پیدا میکنند.
روایتی که رسانهها از نوروز ارائه میدهند اگر صرفاً خوشبینانه، رنگارنگ و جدا از واقعیت بحران باشد، به سرعت در نزد افکار عمومی بیاعتبار میشود. جامعه امروز به روایتهای صادقانه و شفاف نیاز دارد؛ روایتهایی که هم رنج و سختی مردم را ببینند و هم امکان امید را انکار نکنند.
همزمانی نوروز با عید فطر در تقویم امسال، موقعیت ویژه و کمنظیری در تقویم فرهنگی جامعه ایرانی ایجاد کرده است. عید فطر در فرهنگ اسلامی نماد پایان یک دوره ریاضت معنوی و آغاز بازگشت به زندگی اجتماعی با روحی تازه است. این آیین دینی مقدس، در کنار نوروز، دو نظام معنایی متفاوت اما مکمل را فعال میکند: یکی ریشهدار در سنت ملی و ایرانی، دیگری در زیست دینی و اسلامی. در شرایط بحران، این همزمانی میتواند کارکردی آرامبخش و تسکیندهنده داشته باشد.
برگزاری نماز عید، دیدارهای صمیمانه و آیینهای جمعی دینی نوعی نظم اخلاقی و روانی ایجاد میکنند که میتواند از شدت اضطراب اجتماعی بکاهد. در عین حال، سادهزیستی که در ماه رمضان تمرین شده و تأکید عید فطر بر پرهیز از اسراف و تبذیر، با وضعیت اقتصادی جامعه و لزوم مدیریت هزینهها نیز کاملاً همخوان است و میتواند الگویی از عقلانیت در مصرف را به نمایش بگذارد.
نسل زد نیز که گاهی از سوی نسلهای پیشین مورد سوءتفاهم قرار میگیرد، برخلاف تصور رایج، از آیینها عبور نکرده است؛ بلکه آنها را به زبان و ادبیات خود ترجمه و بازتعریف کرده است. برای این نسل، نوروز زمانی معنا دارد که قابل تجربه، بازنمایی و روایت در فضای دیجیتال باشد. در شرایط امروز، نسل جوان بیش از هر چیز به حس معنا و اصالت نیاز دارد، نه شعارهای کلیشهای.
محتوای نوروزی اگر نتواند با تجربه زیسته این نسل که شامل ناامنی شغلی، فشارهای روانی مداوم و آیندهای نامعلوم است ارتباط برقرار کند، به سرعت کنار گذاشته میشود. از همین روست که نوروز در شبکههای اجتماعی بیشتر به شکل روایتهای شخصی، تصاویر ساده و صمیمانه، موسیقی نوستالژیک و محتواهای احساسی بازنمایی میشود. این رفتار نه سطحیگری، بلکه تلاشی عمیق از سوی نسل جوان برای ساختن معنا در جهانی بیثبات و متلاطم است.
در نهایت، در وضعیت جنگ یا شبهجنگ، رسانهها نقشی دوگانه و سنگین بر عهده دارند؛ یا میتوانند با تمرکز بر اخبار منفی اضطراب را تشدید کنند، یا به تنظیم و آرامش روان جمعی کمک کنند.
نوروز، تحویل سال و عید فطر فرصتهای طلایی هستند برای تولید محتوایی که نه انکار بحران است و نه بازتولید ترس و وحشت. یک گزارش نوروزی موفق در چنین شرایطی باید سه ویژگی اصلی داشته باشد؛ واقعبینی و پذیرش شرایط دشوار جامعه، همدلی و دیدن رنج مردم بدون قضاوت، و ایجاد امکان معنا با نشان دادن راههای کوچک اما واقعی برای ادامه زندگی.
در نهایت اینکه نوروز امسال در جامعه ایرانی نه یک نقطه شروع مطلق و رویایی، بلکه لحظهای برای مکث، بازنگری و تطبیق است. آیینها در چنین زمانهای نه برای فراموشی بحران، بلکه برای زیستن در دل آن اهمیت حیاتی دارند. در تلاقی نوروز و عید فطر، جامعه ایرانی بار دیگر نشان میدهد که فرهنگ، حتی در سختترین شرایط، میتواند ابزاری قدرتمند برای بقا باشد؛ نه با هیاهو و تبلیغات، بلکه با سکوتهای معنادار، آیینهای ساده و امیدهای محتاطانه.
چرا بعضی سالها تحویل در ۲۹ اسفند است؟
وی درباره تفاوت تاریخهای تحویل سال توضیح داد: امسال ما شاهد این هستیم که لحظه تحویل سال در ۲۹ اسفند رخ میدهد؛ اما بعضی سالها میبینیم که یکم فروردین است و بعضی مواقع ۲۹ اسفند. ما یک قاعده در استخراج تقویم هجری شمسی داریم که معروف به «قاعده نوروز تحویلی» است.
قاعده نوروز تحویلی چیست؟
کوکرم این قاعده را چنین تشریح کرد: بر اساس قاعده نوروز تحویلی، اگر لحظه تحویل سال برای ما در ایران بعد از لحظه ظهر حقیقی (لحظه اذان ظهر) باشد، آن روز ۲۹ اسفند است؛ اما اگر قبل از لحظه ظهر حقیقی باشد، روز اول فروردین ماه تحویل سال واقع میشود.
کوکرم درباره تغییر زمان تحویل سال اظهار کرد: در برخی سالها، تحویل سال ساعت ۴ تا ۵ صبح یا ۱۱ تا ۱۲ ظهر در روز اول فروردین رخ میدهد، اما امسال تحویل سال در روز جمعه ۲۹ اسفند ساعت ۱۸ و ۱۶ دقیقه و ۳۰ ثانیه است.
ساعت ۱۸ به بعد روز ۲۹ اسفند، در کدام سال هستیم؟
سخنگوی کمیته آماتوری نجوم ایران گفت: خیلیها میپرسند ساعت ۱۸ به بعد در روز ۲۹ اسفند در سال ۱۴۰۴ هستیم یا ۱۴۰۵؟ پاسخ این است که از آنجا که واحد گاهشماری «روز» است، ما از نظر تقویمی بعد از لحظه تحویل سال تا ساعت ۱۲ شب در روز ۲۹ اسفند هستیم و هنوز در سال ۱۴۰۴ قرار داریم.
کوکرم در این زمینه توضیح داد: اما به لحاظ آیینی، از لحظه تحویل سال عبور کردهایم و میتوانیم تبریک بگوییم.
همزمانی عید نوروز ۱۴۰۵ با عید فطر
وی درباره همزمانی عید نوروز با عید فطر امسال بیان کرد:امسال یکم فروردین با عید فطر همزمانی دارد. ۲۹ اسفند مطابق میشود با ۳۰ رمضان؛ لحظه افطار این روز و اعلام عید فطر تقریباً همزمان میشود با عید نوروز و لحظه تحویل سال.
نظر شما