چرا باید با کشورهای مختلف در صنعت نفت همکاری کرد؟
هر کشوری برای ماندگاری در عرصه اقتصاد جهانی، ضروریست با کشورهای مختلف بدون محدودیت همکاری کند. یکی از این کشورها، آمریکاست که اکنون روابط خصمانهای بین ایران و این کشور وجود دارد.
صفحه اقتصاد - به گزارش پایگاه خبری صفحه اقتصاد ، در این مدت اگر برجام هم احیا میشد، شرکتهای امریکایی چون اشخاص امریکایی و تحت تحریم اولیه بودند، برای سرمایهگذاری به ایران نمیآمدند. همان طور که در شرایط برجام نیامدند. دوم اینکه باید بدانیم این بازی حاصل جمع جبری صفر نیست، ما داریم سطح تعاملات را از یک تعامل تجاری که عمدتاً به چین نفت میفروختیم و کالایی وارد میکردیم، بالاتر میبریم و تحت عنوان تعاملات راهبردی انرژی آن را بازتعریف میکنیم. اما هیچ منافاتی با این ندارد که اگر با چین یک قرارداد ۲۵ ساله امضا کردیم، دیگر با اروپا و کشورهای دیگر مانند هند وارد مذاکره نشویم.
یعنی تمرکزمان فقط روی یک یا دو کشور نیست و ما وارد ائتلافی نشدیم. اینها کلماتی است که معنی دارد. ما میگوییم برنامه جامع همکاری استراتژیک انرژی نه ائتلاف. همین کار را ۱۰ سال قبل از ما امارات هم انجام داده است. ولی این طور نبوده که امارات چون برنامه روابط استراتژیک انرژی با چین داشت، با غرب قطع ارتباط کند. این برچسبی است که منتقدین این توافق به آن میزنند که کذب است.
حتی با آمریکا هم همکاری میکنیم
تعاملات استراتژیک این است. اگر امریکا دست از این بازی تعارضآمیز، تهاجمی و دشمنانه بردارد، حتی با شرکتهای امریکایی نیز میتوان همکاری داشت.
بحث ما این است که وقتی بازار با شرایط oversupply مواجه است، آیا اولویت این است که شرکت ملی نفت یک کشور واردکننده را درگیر فعالیت بالادستی صنعت نفت کنیم که آن درگیری در بخش بالادستی صنعت نفت ایران به بازارسازی در آن کشور متبوعش کمک کند؛ یا آنکه یک شرکت بینالمللی را بیاوریم که یک میدان را توسعه دهد و هیچ تعهدی هم نداشته باشد. اینجا عقل سلیم این را میگوید که اگر شرکت ملی نفت کشور واردکننده را درگیر پروژهها کنیم، اولویت دارد.
برای مثال گزارش «چتمهاوس» را نگاه کنید که اعلام کرد مرگ شرکتهای بینالمللی نفتی (IOC) رسیده است؛ این شرکتها چند ویژگی داشند که بر مبنای آن ادعا میکردند که اگر نباشند، حوزه انرژی پیشرفت نمیکند؛ از جمله قرار داشتن در لبه فناوری و همین طور بحث تأمین مالی. اما مگر الان لبه فناوری دست کدام شرکت است؟ لبه فناوری دست شرکتهای کوچکی است که در عرصه بینالمللی متکثر شدهاند. حتی انقلاب شیل امریکا را شرکتهای کوچک فناورانه پیش بردند. شرکتهای کوچکی که مدتی بعد هالیبرتون آنها را به خاطر مشکل مالی که داشتند، خرید.
گفته میشود الزاماً این طور نیست که بر اساس الگوی قرن بیستمی میادین را به شرکتهایی مانند شِل واگذار کنیم که در آخر هم هیچ نتیجهای نداشته باشد. خیلی از شرکتها هستند که به صورت تخصصی در حوزههای مختلف از حفاری تا بحث تخصصی ازدیاد برداشت، توانمندی دارند و این شرکتها در عرصههای بینالمللی پراکنده هستند. این را ما نمیگوییم، چتمهاوس میگوید.
منبع: روزنامه ایران