صفحه اقتصاد بررسی می کند:
صدرالدین الهی نویسنده و روزنامه نگار که بود؟
توضیحاتی درباره زندگینامه و آثار صدرالدین الهی نویسنده و روزنامه نگار و همچنین علت فوت ایشان در صفحه اقتصاد منتشر شد!
صفحه اقتصاد - در این مطلب از صفحه اقتصاد ، توضیحاتی درباره زندگینامه و آثار صدرالدین الهی نویسنده و روزنامه نگار و همچنین علت فوت ایشان خواهیم داشت! با ما همراه باشید. صدرالدین الهی ، نویسنده، روزنامه نگار پیشکسوت و استاد سابق دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی و از بانیان روزنامه ی کیهان ورزشی صبح روز چهارشنبه ۸ دی ماه سال ۱۴۰۰ شمسی در سان فرانسیسکو واقع در ایالات متحده آمریکا در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
اما درباره زندگینامه صدرالدین الهی بد نیست بدانید وی متولد ۱۳ آذر ماه سال ۱۳۱۳ شمسی در شهر تهران بود. ایشان از سال آخر دبیرستان یعنی سال ۱۳۳۱ شمسی در روزنامه کیهان مشغول به کار شد… او که کار خود را به عنوان گزارشگر خیابانی آغاز کرده بود، از موسسان کیهان ورزشی در سال ۱۳۳۴ شمسی به شمار می آید.
صدرالدین الهی فارغ التحصیل مقطع دکتری در رشته ی جامعه شناسی ورزشی از کشور فرانسه بود و علاوه بر فعالیت در زمینه روزنامه نگاری از اساتید دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی نیز بود. وی در کنار مصطفی مصباح زاده، داریوش همایون و همچنین هوشنگ وزیری از افرادی است که در پیدایش ژورنالیسم مدرن در ایران نقش قابل توجهی داشته اند.
از جمله آثار وی می توان به کتاب با سعدی در بازارچه زندگی در ۱۹۶ صفحه منتشر شده توسط انتشارات تاک در سال ۱۳۷۸ شمسی، کتاب دوری ها و دلگیری ها در ۳۶۰ صفحه منتشر شده توسط انتشارات شرکت کتاب در سال ۲۰۰۸ میلادی و همچنین کتاب سید ضیا: مرد اول یا مرد دوم کودتا (شامل گفتگوی طولانی صدرالدین الهی با سید ضیاء طباطبائی ، سیاستمدار و نخست وزیر ایران در زمان احمدشاه قاجار) در ۴۹۷ صفحه منتشر شده توسط انتشارات شرکت کتاب در سال ۲۰۱۱ میلادی اشاره کرد.
اما در پی درگذشت صدرالدین الهی از پایه گذاران گزارش نویسی مطبوعاتی در ایران ابراهیم زاهدی مطلق، نویسنده و روزنامه نگار در یادداشتی از او نوشته است:
"صدرالدین الهی و ۵۰ سال صدرنشینی!
دکتر صدرالدین الهی روزنامهنگارِ….. درگذشت.
ابتدا ببینیم از جمله خبری بالا چه چیزهایی می شود کم کرد و چه کلماتی میشود به آن افزود؛ بی شک برداشتن واژه «دکتر» به صدرالدین الهی می افزاید چون بیشتر از دکترا داشت، هم از حیث دانش، هم از حیث شاگردان، هم از جنبه جامع الاطراف بودن و به ویژه از منظرِ نظر و دیدگاه و دکترین داشتن.
حالا ببینیم چه صفاتی به او می شود افزود؛ استاد رسانه، پیشگام پاورقی نویسی (ژانر جدید و مدرن دهه های ۲۰ و ۳۰)، روزنامه نگار متخصص در گزارش و گفت و گو، انسانی بااخلاق و متعهد به حرفه و همکاران و… شاید این زنجیره را بشود دو سه حلقه دیگر اضافه کرد اما اهمیتی بیش از قبلی ها ندارند.
برای من به عنوان روزنامه نگاری که غیرمستقیم از او آموخته ام، مهمترین وجه اهمیت او این است که زندهیاد تورج لارودی (از حسابی ترین و شریف ترین روزنامه نگاران عصر ما) برای هر حرف حسابش - اعم از اخلاقیات و دانش روزنامه نگاری و داستان شناسی - گذری به آموزههای الهی داشت.
دوم؛ حکایتی از استاد مسلم روزنامه نگاری و رسانه حضرت اردشیرخان لارودی درباره مرحوم صدرالدین الهی که حدود ۲۵ سال قبل شنیده ام:
دکتر الهی به یکی از مسابقات بزرگ و جهانی ورزشی رفته بود و پس از بازگشت، دریافتش از خبر و خبرنگاری و چگونه نوشتن را برای ما شرح می کرد؛ می فرمود من آن جا متوجه شدم سه نوع خبرنگار وجود دارد: دسته اول کسانی هستند که حاضر در میدان هستند و خودشان می بینند و می نویسند. دسته دوم، ادیتورها یا همان دبیران سرویس ها هستند که در روزنامه شان نشسته اند، هیچ میدانی نمی روند و نمی بینند و سخنان دسته اول را تنظیم می کنند و بر اساس آن ها یادداشت و سرمقاله می نویسند اما حکایت دسته سومی ها جالب تر از این حرفهاست! ایشان نه در میدان حاضر میشوند و نه خبرها را خودشان می خوانند و می بینند بلکه بر اساس مطالب تنظیمشده از طرف دسته دوم، برای همان خبر و سایر اخبار مشابه، تحلیل می نویسند که به این دسته هم می گویند «سرادیتور»! و روزنامه های ما پر است از این دسته سومی ها.
تتمه: از این سخنان دست کم ۵۰ سال می گذرد؛ آیا از این درک و فهم زیباتر و فنی تر و پیش روتر پیدا می شود؟!