تغییرناپذیری راهبرد ضدایرانی دشمنان؛ بررسی ابعاد و پیامدها
نتایج انتخابات آمریکا و تحولات سیاسی در اراضی اشغالی ممکن است شیوه تقابل با ایران را تغییر دهد، اما راهبرد ضدایرانی دشمنان و ماهیت سیاستهای خصمانه آنان همچنان پابرجاست.
صفحه اقتصاد - نتایج انتخابات میان دوره ای آمریکا و تغییرات سیاسی در اراضی اشغالی، آرایش نیروها را در داخل هر یک از این دو طرف دگرگون کرده است؛ اما این تحولات را نمی توان نشانه تغییر مبانی سیاست آن ها در رویارویی با ایران دانست. دموکرات ها کنترل هر دو مجلس کنگره آمریکا را در اختیار گرفته اند و در اراضی اشغالی نیز هیچ یک از بلوک ها اکثریت لازم برای تشکیل دولت را ندارد. در این شرایط، گادی آیزنکوت برای شکل دادن به ائتلاف، در پی جلب حمایت دیگران است.
تفاوت در روش، نه در هدف
پیروزی دموکرات ها می تواند کنگره ای را در برابر دولت دونالد ترامپ قرار دهد که نظارت بیشتری بر تصمیم های او اعمال کند و هزینه سیاسی برخی اقدامات، از جمله در زمینه جنگ و بودجه، را افزایش دهد. بااین حال، مخالفت با شیوه اداره جنگ یا دامنه اختیارات رئیس جمهور، لزوماً به مخالفت با تحریم ایران و فشار بر کشورمان منجر نمی شود. تفاوت دو حزب در شیوه ها و ابزارها را نباید به معنای توافق بر سر تغییر هدف تلقی کرد.
مرور چند دهه گذشته نیز نشان می دهد که ابزارها و رویکردها تغییر کرده اند، اما اختلاف راهبردی ادامه داشته است. دولت اوباما مسیر توافق هسته ای را در پیش گرفت، بی آنکه در عمل به آن پایبند بماند؛ ترامپ در سال ۲۰۱۸ از برجام خارج شد و دولت بایدن هم با وجود تفاوت در لحن و رویکرد، تحریم ها را حفظ کرد. بازگشت ترامپ به سیاست فشار حداکثری نیز نمونه دیگری از تغییر ابزارهاست. ازاین رو، مذاکره به معنای پایان فشار نیست و اختلاف دموکرات ها با ترامپ بر سر یک تصمیم مشخص نیز نشانه دگرگونی بنیادین سیاست ضدایرانی آمریکا به شمار نمی رود. نتیجه انتخابات میان دوره ای کنگره نیز چارچوب تقابل حاکمیت آمریکا با ایران را از میان نمی برد.
تغییرات سیاسی در اراضی اشغالی
همین قاعده درباره تحولات سیاسی در اراضی اشغالی نیز صدق می کند. آیزنکوت، در صورت موفقیت در تشکیل کابینه، ممکن است در مقایسه با نتانیاهو محتاطانه تر رفتار کند یا با حمله فوری به ایران مخالفت کند؛ اما چنین تفاوتی به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی یا تغییر نگرش امنیتی رژیم صهیونیستی نیست. باید میان احتیاط در زمان بندی و چشم پوشی از اهداف تمایز قائل شد.
اشتباه تحلیلی هنگامی رخ می دهد که تفاوت در لحن و شیوه عمل، به عنوان تغییر در ماهیت سیاست ها تفسیر شود. فشار آشکار و حداکثری جمهوری خواهان با دیپلماسی و ائتلاف سازی دموکرات ها تفاوت دارد و آیزنکوت نیز الزاماً مانند نتانیاهو عمل نمی کند؛ بااین حال، این اختلاف ها به معنای پایان خصومت بنیادین واشنگتن و تل آویو با نظام و ملت ایران نیست.
بر همین اساس، محاسبات قاطعانه کشورمان در برابر دشمن نباید به نتیجه انتخابات در واشنگتن یا سرنوشت ائتلاف های تل آویو وابسته شود. تحولات اخیر ممکن است شیوه و سرعت سیاست ورزی را تغییر دهند، اما شکست یک حزب یا تضعیف یک سیاستمدار آمریکایی یا صهیونیستی را نمی توان نشانه پایان تقابل دانست.