وقتی تحریم نقش موشک را بازی میکند؛ ضرورت تمرکز دولت بر سفره مردم
در حالی که تهدیدات نظامی و اقتصادی علیه ایران پیچیدهتر شده، رهبر انقلاب با تفکیک دوگانه «تهدید سخت» و «تهدید نرم»، نقشهای روشن برای مدیریت میدان ارائه کردند؛ نقشهای که در آن حفظ معیشت مردم، آرامش روانی جامعه و اقدام مؤثر دولت، محور اصلی ثبات کشور است.
در جهان امروز، جنگ لزوماً با صدای انفجار و حرکت ناوهای جنگی آغاز نمیشود؛ گاهی نخستین شلیک از دل اتاقهای خزانهداری، بانکها و شرکتهای بیمه انجام میشود. تحریم، همان موشک نامرئیای است که بدون صدا، مستقیم به اقتصاد کشور و سفره مردم اصابت میکند. رهبر انقلاب با اشاره به همین واقعیت، تهدیدات را بهصورت هوشمندانه در دو سطح جداگانه تحلیل کردند تا روشن شود کشور در برابر هر کدام چه باید بکند.
در برابر نمایش قدرت آمریکا و ناوهایی که برای ایجاد هراس به منطقه اعزام میشوند، پاسخ رهبری کاملاً روشن و محاسبهمحور بود. ایشان تأکید کردند که سلاحی که ناو را متوقف میکند، از خود ناو خطرناکتر است. این جمله یک پیام استراتژیک بود: هزینه تجاوز برای دشمن چنان سنگین و قطعی خواهد بود که آغاز جنگ برایش غیرعاقلانه میشود. همین پیام بازدارنده، همواره مهمترین عامل ثبات در میدان سخت بوده است.
اما آنچه لایه عمیقتری از این نبرد را تشکیل میدهد، میدان اقتصاد و معیشت مردم است. تحریمها دقیقاً طراحی شدهاند تا فشار اقتصادی را به نارضایتی اجتماعی پیوند بزنند. تورم، کاهش قدرت خرید و اختلال در تجارت خارجی، همه ابزارهایی برای ضربهزدن به زندگی مردم هستند. در عین حال، دولتمردان آمریکا با ادبیاتی دوگانه از «حمایت از مردم ایران» حرف میزنند، اما همزمان تعرفههای سنگین و قفلهای بانکی را تشدید میکنند. این تناقض آشکار نشان میدهد هدف واقعی آنان نه آزادی مردم، بلکه بیثباتسازی جامعه از طریق تنگکردن معیشت است.
در چنین شرایطی، سخنان رهبری درباره ضرورت «زندگی کردن، تجارت کردن و آرامش داشتن مردم» اهمیت ویژهای پیدا میکند. این جمله، توصیهای اخلاقی نیست؛ یک استراتژی برای خنثیسازی فشار دشمن است. اگر تحریم تلاش میکند اقتصاد را به خیابان وصل کند، دولت باید با مدیریت فعالانه اقتصاد، ثباتبخشی به بازار و رسیدگی به سفره مردم، اتصال اقتصاد به تولید و اعتماد اجتماعی را تقویت کند. حفظ آرامش روانی جامعه و جلوگیری از التهاب مصنوعی، بخش مهمی از همین راهبرد است.
در نهایت، سلاح واقعی فقط در پادگانها و زاغهها نیست. سلاح، ارادهای است که دشمن را از محاسبه غلط بازمیدارد و مدیریتی است که اجازه نمیدهد زندگی مردم تبدیل به میدان عملیات دشمن شود. در این میدان پیچیده، پیروزی از آنِ بازیگری است که دقیقتر، هوشمندانهتر و نزدیکتر به نیاز مردم محاسبه میکند؛ و در این میان، نقش دولت در دفاع از معیشت و آرامش اقتصادی جامعه، نقشی تعیینکننده است.
نظر شما