یک تصویر خاص معنادار ابر به شکل ایران در پشت پرچم ایستاده
ابر پشت پرچم ایستاده، انگار آسمان خودش یادش آمده شکل این سرزمین را.
پرچم میرقصد و ابر، آرام و سفید، مثل دستی که از دور میخواهد بگوید:
«من هنوز اینجایم.»
این همشکلیِ اتفاقی نیست؛ شبیه دلتنگی است. شبیه وطنی که حتی وقتی روی زمین زخمی است، در آسمان خودش را دوباره میکشد تا فراموش نشود.
پرچم، با رنگهایی که سالهاست بار تاریخ را به دوش میکشد، روبهباد ایستاده و ابر پشتش مثل سایهای از ایران، مثل خاطرهای که هیچوقت از دل آدم نمیرود، همراهش حرکت میکند.
انگار آسمان دارد آرام زمزمه میکند:
«این خاک، فقط خاک نیست؛ نفس میکشد، شکل میگیرد، حتی در ابرها.»
در این تصویر، وطن نه روی نقشه، که در آسمان معنا پیدا کرده؛
جایی که مرزها خط نیستند، حساند.
جایی که پرچم تنها نیست، پشتی دارد به پهنای آسمان.
نظر شما