و اینک عاشورا.....
امروز ، عاشورا ، روز بزرگی است که در آن حجت خدا با فرزندان و برادران و خاندان و یارانش به مسلخ عشق می روند تا بر بشریت اتمام حجت شود و راه از چاه مشخص گردد.
امروز روزی است که خون حسین بن علی مسیر تاریخ را روشن کرد تا کسی نتواند بگوید حق را تشخیص ندادم و ندانستم درزندگی ام یزیدی باشم یا حسینی!
امروز با همه اشک و آهش روز بسیار بزرگی است: لا یوم کیومک یا اباعبدالله.
معمولا انسان هایی که فطرتی پاک دارند با مشاهده غم و غصه دیگران عواطف شان برانگیخته می شوند ؛ اگر بتوانند کمکش می کنند و اگر نه حد اقل اظهار هم دردی با او می نمایند.
از همین رو ما مردم ایران از هر قشر و طیفی با هر مذهب و قومیت از غم امام حسین علیه السلام و اهل بیت و یارانش محزون هستیم وبسیاری از ما در این ایام بر مظلومیت او اشک می ریزیم.
بعضا سؤال می شود که اساسا فلسفه گریه بر امام حسین چیست؟ پاسخ این است که عشق!! و محبت؛
اشک بر حسین که فلسفه نمی خواهد؛ کافی است محبت حسین در دلت باشد با شنیدن غم او به ناگاه و به طور طبیعی اشک بر دیده ات جاری می شود. فرض کنیم پدر یا مادری که فرزندش را گم کرده و از یافتن او ناامید شده ناخودآگاه گریه سرمی دهد. حال اگر کسی از راه برسد و به او بگوید چرا گریه می کنی و فلسفه این گریه تو چیست، سؤال بجایی مطرح کرده؟
این حالت آن پدر و مادر وصف ناشدنی است و فلسفه ندارد.تنها به او می توان گفت تو نمی فهمی عشق و محبت یعنی چه.
عاقلان نقطه پرگار وجودند ،ولی
عشق داند که در این دایره سرگردانند
در بسیاری از موارد واقعا عاقلان سرگردانند و در وادی محبت حیران.
خلاصه آن که اشک بر حسین علیه السلام کار دل و حاصل محبت به اوست؛ همانی که پیامبر در قرآن فرموده ای مردم من هیچ پاداشی از شما بر رسالت و پیامبری ام درخواست نمی کنم جز دوست داشتن نزدیکانم : " قُل لا أَسأَلُکُم عَلَیهِ أَجرًا إِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربىٰ " و می دانیم که محبت در دل است و مودت اظهار بیرونی آن محبت است.
نشان دوستی چیست؟ این که در غم دوست غمگین باشی و در شادیش شاد باشی؛ اصلا قلبت با تپش قلب محبوب بتپد و با ارتعاش سینه او بلرزد و این است فلسفه گریه بر عزای حسین علیه السلام.
حال سؤال دیگری مطرح می شود و آن این که این گریه چه سودی دارد؟ قرآن پاسخ می دهد: قُلْ مَا سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ ؛ای پیامبر به مردم بگوآنچه من از شما مزد رسالت خواستم آن هم برای خود شماست ؛ از این آیه متوجه می شویم سود و فایده اشک ( به مثابه عالی ترین نشانه محبت به ذی القربی) را : منفعت برای خود ما. گریه ای که نفعش به خود ما می رسد نه امام و خدای امام! برخی می گویند مگر امام حسین به اشک و عزاداری ما احتیاجی دارد؟
آری او به اشک ما نیازی ندارد بلکه این ماییم که به اشک براو احتیاج داریم.
ما محتاج اوییم تا به نفع شخصی برسیم ، به صریح آیه قرآنی که گفت مزد رسالت پیامبر محبت و مودت فرزندان ( ذی القربی) رسول خداست و این اجر و مزد نفعش برای خود شماست.
پرسش بعدی: این نفع چیست؟ ما از گریه بر امام حسین چه سودی می بریم؟
باز هم قرآن پاسخ این سؤال را داده و آیه ۵۷ سوره مبارکه فرقان این نفع را رسیدن به پروردگار می داند: قُلْ مَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ یَتَّخِذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِیلًا.
این بار هم خداوند به پیامبر می فرماید به مردم بگو مزد رسالت من محبت اهل بیت است و سود این محبت رسیدن به راهی به سوی خداست .
پس در این سه آیه قرآن این چنین گفت:
پیامبر هیچ اجری از مردم نمی خواهد و انتظاری از آنان ندارد جز محبت و مودت نزدیکانش.
و این محبت سودش برای خود مردم است نه برای پیامبر.
* و آن منفعت رسیدن مردم به خدا است.
لذاست که محبت و عشق تنها فلسفه اقامه عزا و ریزش اشک دیدگان بر حسین بن علی علیه السلام است؛ محبتی که راه رسیدن به خدای بزرگ است و هر کس بخواهد راه را پیدا کند باید محبت فی القربی داشته باشد.
آن که برای بقای دین و راه رسیدن به خدا بدین صورت به شهادت رسید و موجب شد مردم بر او گریه کنند و از مسیر این اشک به خدا نزدیک شوند حسین علیه السلام است.
با گریه بر او و مصائب خاندانش محبت در قلب ها ایجاد می شود در عمل به صورت مودت بروز می کند و نتیجه همه این ها قرب به خداست.
نظر شما