لوگو
تبلیغات
کد خبر: ۸۱۵۷ جواد نبوتی جواد نبوتی

یادداشت اختصاصی از دکتر معصومه حسین زاده

زباله درآمدی پایدار یا هزینه ای پایدار

حال امروز در دنیای مترقی زباله به چشم یک طلای کثیف برای تجزیه تا حد صفر درصد خرید و فروش می‌گردد .منابع درآمدی ازاین محصول مخرب محیط زیست

صفحه اقتصاد را در گوگل دنبال کنید
زباله درآمدی پایدار یا هزینه ای پایدار
تبلیغات
تبلیغات

صفحه اقتصاد - از حدود ۱۱۵ سال قبل که بلدیه آمد قرار بر این شده بود که زباله برود. ابتدا در گوشه هایی از شهرها با ساختن چهار دیواری هایی زباله ها در آنجا جمع و با یک تفکیک اولیه به جهت فرمان کمیسری منطقه برای پیدا کردن اجساد مفقوده و یا اشیای ربوده شده و غیره …. و بعد این زباله ها دفن می‌شده و تا حدود ۶۰ سال قبل که فرمان از وزارت بهداشت وقت صادر گردید که در شهرهای بزرگ زباله ها ابتدا تفکیک به جهت خشک و تر و سپس دفن شوند که این فرمان در ۵ سال آینده آن زمان به تبدیل شدن به کمپاس و کود قابل استفاده مزارع تفکیک و دسته بندی شد. این دستور تبدیل به کمپاس برای شهرهای کوچک از ۳۵ سال قبل الزامی و هم تفکیک زباله خشک از تر و هم تبدیل به کمپاس و هم دفن زباله های مخرب محیط زیست دردستور کار تمامی مراکز جمع آوری زباله خصوصا شهرداری ها الزامی گردید.

حال امروز در دنیای مترقی زباله به چشم یک طلای کثیف برای تجزیه تا حد صفر درصد خرید و فروش می‌گردد. منابع درآمدی از این محصول مخرب محیط زیست به عنوان یکی از اصلی ترین منابع درآمدی شهرداری ها ودولت ها میباشد.درآمد حاصله از تجزیه و تفکیک زباله در بعضی از کشورهای دنیا مانند فنلاند و نروژ و سوئد در سال بیش از ۴ برابر فروش سالانه نفت در ایران است و این در حالی است که تولید سرانه هر ایرانی سه برابر استاندارد جهانی است. در جهان تولید روزانه استاندارد هر فرد از زباله ۳۰۰گرم است که این رقم برای هرایرانی بین ۸۰۰گرم تا یک کیلو در شهرهای کوچک و ۱۲۰۰ تا ۱۴۰۰ گرم برای هر فرد در شهرهای بزرگ ایران است.

یک آمار کوچک از خرید و فروش زباله درایران که به عنوان فروش زباله به پیمانکار نام برده می‌شود و شهرداری ها را از تفکیک زباله و اشتعال زایی در این بخش نجات می‌دهد شما را با یک واقعیت ترسناک اشنا می‌کند. واقعیتی که بیان می‌کند زباله باید یک درآمد پایدار برای شهرداری ها باشد درحالی که به یک هزینه پایدار و غیرقابل باور تبدیل شده است.

با یک سرچ ساده در سایت شهرداری تهران می‌توان به قیمت فروش هر کیلو زباله به پیمانکاران و یا شرکت های بازیافت به صورت اعلام قیمت روزانه و متغییر مانند قیمت روزانه طلا دست یافت ‌. قیمت فروش یک کیلو کارتن و مقوا و قیمت فروش شیشه سالم و سفید و قیمت فروش یک کیلو مس و آهن الات و ضایعات فلزی و قیمت فروش یک کیلو روزنامه باطله و پلاستیک و قوطی های آب ونوشابه و روغن وشیر و پسماند خشک الی آخر.‌‌‌‌…..

همچنین قیمت فروش به دوره گردها نیز اعلام شده است!!! حال سوال اینجاست که اگر زباله در مبدا یعنی در خانه ها تفکیک شود از جمله زباله خشک دریک کیسه وزباله تر در کیسه ای دیگر و انواع زباله‌ها در کیسه های رنگی و مختلف و سپس در راس ساعت مقرر به شهرداری ها تحویل شود آیا شهرداری ها از این تفکیک و دسته بندی و تبدیل و بازیافت نمی‌توانند منبع درآمدی پایدار به دست آورند و در عین حال یک برنامه اشتغال زایی روتین برای جوانان شهر؟ و اینکه چرا شهرداری ها از فروختن زباله بصورت کلی به پیمانکاران راضی تر می‌باشند تا دخالت درامر تفکیک و بازیافت؟

نکته قابل تامل اینجاست که پیمانکاران خرید زباله را چرا درهیچ مزایده ای نمی‌شناسیم و نامی ازآنان برده نمی‌شود و چرا قیمت فروش زباله به پیمانکاران در لیست بودجه و درآمد اکثر شهرداری های کشور اینقدر کم ‌و ناچیز اعلام می‌شود درحالی که باتوجه به قیمت اعلام شده در سایت خرید زباله و باتوجه به جمعیت شهرها و با توجه به تولید غیر استاندارد خانوار که سه برابر بیشتر از استاندارد جهانی است این مبالغ فروش تقریبا یک ششم قیمت واقعی فروش زباله است؟ و چرا شهرداری ها به این منبع عظیم درآمد پایدار اینگونه بی توجه می‌باشند و فروش تراکم و ماده صد و جرائم ساختمانی و فروش زمین های شهرداری و موارد دیگر را به عنوان درآمد پایدار قلمداد می کنند؟ نکته قابل توجه اینکه درشهرهای ساحلی ایران که ۹۵ درصد منابع درآمدی شهرها از توریست و گردشگری و جذب مسافر های داخلی و خارجی می باشد این منبع درآمدی بیشتر از سایر شهرهای کشور می‌تواند درآمدزا باشد اما در عمل می بینم که بزرگترین معضل این شهرها کوهستان های زباله و انباشت زباله و شیرابه زباله ی رها شده در دریا ورودخانه ها و مرگ های تدریجی محیط زیست و دریا وابزیان و نابودی دریا با مرداب هایی از گل ولای ولجن و بوی متعفن رودخانه ها و آلودگی ماهی های زنده که باخود انواع بیماری ها را به انسان منتقل می‌کند و حتی این آلودگی به آنجا رسیده است که شیرابه های حاصل از انباشت زباله در اطراف دریا محیط شنا و تفریحی سالم باقی نگذاشته است .

باید یادآور کنم که عمر تفکیک زباله بیشتراز ۴۸ ساعت نمی باشد و پس از آن زباله قابل بازیافت تبدیل به زباله غیرقابل بازیافت می‌شود که یا باید دفن شود و یا پودر شود و یا سوزانده گردد. و با این معادله بازیافت پیمانکاران فقط فرصت تبدیل تفکیک زباله خشک از تر را دارند و کمپاس کردن زباله تر در مرحله دوم کار آنان قرار دارد که به علت مافیایی عمل کردن و طمع سود بیشتر و پرسنل کمتر ترجیح می‌دهند زباله های خشک که ارزش قیمتی بیشتر رادارد تفکیک کرده و بقیه را در محیط هایی که شهرداری ها دراختیار آنان قرار داه اند رها کنند. زباله در دنیا با روشهای تشویقی از خانوار دریافت می‌شود و چون یک مسئله جهانی است پاسخی جهانی به آن داده اند و کشورهای که توان تفکیک ندارند با بسته بندی این زباله ها و صادر کردن آنها هم درآمدی مطمئن برای کشور و شهرداری ها به دست می آورند و هم پاسخی درست به بازیافت زباله های تر می‌دهند و دیگر زباله یک زخم کاری برای محیط زیست آنان و یک معضل برای شهرداری ها و یک نازیبایی بصری برای شهروندان آنان محسوب نمی‌شود. انباشت زباله در شهرهای های ساحلی شمال کشور چنان وضعیت وخیم و اسفناکی به خود گرفته که متاسفانه در اطراف شهر شاهد تغدیه دام از این زباله ها هستیم و بازی کودکان درلابلای این کوهستانهای مرگبار و انواع عفونت ها و بیماریهای قارچی در بین آبزیان و مرگ دسته جمعی بسیاری از آبزیان و پرندگان بومی و پرندگان مهاجر درتالاب های میانکاله در بهشهر و اکثر تالاب ها و آبندان های شمال کشور هستیم.

به راستی چرا معضل زباله و پسماند در اکثر شهرهای ایران اینگونه ( پس) ( ماند)؟ و چرا به منابع درآمدی پایدار به چشم هزینه های پایدار می نگریم؟ آیا نشست های سالانه و ماهانه در سمینارهای مبارزه با آلودگی های محیط زیست و توجه به آب سالم و تفکیک زباله و بازیافت و انواع فرونشست های زمین و آلودگی آب‌های سطحی و سفره های آب زیر زمینی و کاهش منابع آبی در کشور تاکنون نتوانسته است حتی یک راه حل اساسی برای نجات کشور و زمین درحال مرگ این دیار و نجات موجودات زنده درحال انقراض و تمامی جان هایی که به بازیافت زباله مربوط می شود.

نتوانسته است پاسخی مناسب بدهد؟اینک زمان آزمون و خطا دراین راه نمی باشد و باید ازالگوهای جهانی الگو برداری کنیم. کشورهایی که چندین برابر کشور ما جمعیت دارند و بسیار کمتر از کشور ما مساحت دارند و سالهاست که بااین معضلات خداحافظی کرده اند .

ایران کشوریست که باید از فقر حاصل از عدم فروش قانونی نفت که تنها محصول مورد علاقه بازارهای جهانی است که قاعدتا تاکنون جایگزین های مناسبی نیز برای آن پیدا کرده اند به کشوری تعاملی با دنیا تبدیل گردد. ما نیازمند تعامل با جهان هستیم. درتمامی جهات و دیگر تصمیمات جزیره ای و قطع رابطه باجهان هم به قیمت جان ملت تمام شده است و هم به قیمت آبروی ما پس درهای تجارت جهانی را با قبول کنوانسیون های اولیه ورود به تجارت جهانی الگو برداری از اقتصاد جهان درتمامی جهات باز کنید تااین اندک حیات بیولوژیکی و اکولوژیکی را بتوانیم حفظ کرده و رشد دهیم.یادمان باشد که آب سالم هوای سالم غذای سالم از حداقل های زندگی درهرم مازلو می باشد. حداقل هایی که حتی یک انسان اولیه آن ها را طلب می‌کند و در پی کسب آن است.

تبلیغات
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید | تلگرام - اینستاگرام - بله - ایکس - یوتوب
ارسال نظرات