یادداشت اختصاصی از مریم فرشاد پژوه
در کوچه پس کوچه های شهرم
این مشکلات به قوت خود باقی می ماند. بهبود این وضعیت ملزم به همکاری گستره نهادها و دستگاه های مسئول است.به امید روزی که در روی این کره خاکی
صفحه اقتصاد - سر چهار راه پشت چراغ قرمز در پارک ها در کوچه پس کوچه های بازار در خیابان ها که قدم می زنیم اینجا در این شهر پرهیاهو کودکان قد و نیم قد هر کدام مشغول به فعالیتی هستند که برای سلامت فیزیکی، روانی، اجتماعی، اخلاقی و شخصیتی آنها مضر است.
این کودکان به دلیل وجود شرایط و احوال خانوادگی، فقراقتصادی، طلاق، فقر فرهنگی و بلایای طبیعی ساعاتی از شبانه روز را به کار کردن در کارگاه ها، سرچهاررا ه ها، بازار، ساختمان ها و … مشغول به کار هستند و بخش زیادی از ساعت روز را به جای گذراندن در خانواده و یا مدرسه و بازی با همسالان خود به کار کردن در مکان های نامناسب و با مزد کم روزگار می گذرانند.
چه غم انگیز است کودکانی را می بینیم شیشه ماشین پاک می کنند و مظلومانه به راننده نگاه می کنند و راننده حتی نیم نگاهی به او نمی کند و یا در حال بار بردن هستند باری که برای جثه کوچکشان سنگین است یا کف قطارمترو می نشینند و با چهره آفتاب سوخته ، دستان سیاه و لباس های کثیف ملتمسانه از مسافران می خواهد که اجازه دهند کفش آنها را واکس بزنند و یا به اجبار به مسافران فال می دهند تا مجبور شوند بخرند.
این کودکان کوچک با آرزوهای بزرگ مجبورند مصیبت های خانواده را به دوش بکشند کودکانی که با اسپند بر سر چهارراه ها تا نیمه شب بدون ترس از سرعت ماشین ها برای فروختن اجناس خود التماس می کنند. این کودکان بیشتر از صاحب کار خود می ترسند که چرا پول کمی در یک روز جمع کرده اند و جنس کمی فروخته اند.
این کودکان ممکن است همان نوزادانی باشند که قبل از به دنیا آمدن به فروش رفته اند و در اصطلاح پیش فروش شده اند تا ابزاری برای کسب و کار زنان معتاد شوند. تا با داروهای خواب آور بر دوش آنان وسیله ای می شوند برای کسب درآمد بیشتر از رهگذران.
حال این نوزادان دیروز کودکان امروز تمام دغدغه کودکیشان فروش یک بسته آدامس یا شاخه گل و فالی می شود و همه کودکی آنها در خیابان ها و پارک ها و اخیرا در قطارهای مترو سپری می شود.
و دردناک تر اینکه در مناطق حاشیه نشین شهرها کودکان کار در کارگاه ها به دور از چشم مردم در شرایط نامساعد با حقوق اندک مشغول به کار هستند. کودکانی که در محیط کار با افراد بزرگسال با آزارهای جنسی با دستمزد ناچیز، با رفتارهای خشن صاحبکاران و کار با دستگاه های سنگین از چشم عموم مردم پنهان هستند. کودکانی که توانایی دفاع از خود را ندارند و گرفتار سارقان و یا باند های موادمخدر و خانه های فساد می شوند و بعد از مدتی به بیماری های روحی و جسمی مبتلا می شوند.
و اما سرنوشت مبهم کودکان کار که مراکز شبانه روزی بهزیستی اختصاص داده شده است. خدماتی همچون روانشناسی، مشاوره ، مددکاری و آموزشی به خانواده های آنها برای آگاهی از نیازهای کودکان و بازگرداندن آنان به محیط خانواده است.با تمام این تلاش ها اغلب این کودکان به دلیل معضلات اقتصادی دوباره به کار کردن روی می آورند و این مشکلات به قوت خود باقی می ماند. بهبود این وضعیت ملزم به همکاری گستره نهادها و دستگاه های مسئول است.
به امید روزی که در روی این کره خاکی شاهد هیچ کودک کاری نباشیم.