یادداشت اختصاصی از حوا ابراهیم نژاد
تعطیلات غیراصولی و موج های پی در پی کرونا
این روزها تعطیلات کرونا معنای حقیقی خود را ؛ که ماندن در خانه می باشد؛ از دست داده است. مدارس ،ادارات، دانشگاه ها ، بازار، سینما، تئاتر و... تعطیل شده اند اما چه بر سر مردمی که به این مکان ها می رفتند، آمد؟
صفحه اقتصاد - این روزها تعطیلات کرونا معنای حقیقی خود را ؛ که ماندن در خانه می باشد؛ از دست داده است. مدارس ،ادارات، دانشگاه ها ، بازار، سینما، تئاتر و… تعطیل شده اند اما چه بر سر مردمی که به این مکان ها می رفتند، آمد؟ آیا در خانه نشسته اند؟ با کمی بررسی و حتی به عنوان یک خبرنگار با کمی قدم زدن در سطح شهر بخصوص شهر تهران به اوج فاجعه پی خواهیم برد.
کارمندان ادارات به همراه خانواده خود در سفرهای شمالی خوش گذرانی می کنند . بازاری های ضربه خورده اقتصادی به همراه عزیزان و خانواده محترمشان در پارک ها مشغول کباب خوردن هستند. جوانان و نوجوانان که دو سالی است که به عقیده اشان از بند اسارت مدارس و دانشگاه ها به در آمده اند در پارک ها مشغول تفریح و خوشگذرانی هستند.
کارگران فصلی که جمعیت کثیر آنها اتباع خارجی و سیستانی ها و جنوبی های عزیز کشورمان هستندو در کارخانه ها مشغول به کار بودند به دلیل تعطیلی ها ترجیح دادند در تهران بمانند اما برای اینکه در خانه خسته نشوند به پارک ها می روند.
کارگران ساختمان سازی هم که تا روزهای قبل مشغول به کار بودند و از دنیای تعطیلی ها طعمی نمی چشیدند، به حمدالله لطف الهی شامل حال این عزیزان هم گشت و تقویم کاریشان هم از رنگ سیاه به روزهای صورتی و قرمز درآمد و آن ها هم تعطیل شدند اما آن ها کجا هستند ؟! مشخص است ، در پارک ها تفریحات سالم دارند.
خوب با حساب سرانگشتی خواهیم دید تعطیلی ها چه کرد هیچ! مردم به صورت متمرکز در پارک ها کنار هم هستند و به صورت دورهمی با بادبزن بر روی منقل هایشان کرونایی را باد میزنند ، با راکت بدمینتون بر کرونایی می کوبند و با دست خود بر کرونایی اسپک میزنند و با کرونایی بر فراز پل های زیبای شهر سلفی می ستانند و دست در دست کرونا در پارک های تهران قدم میزنند و به قول شاعر عزیز کشورمان چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی.
تعطیلات کشور باید همراه با طرح های اصولی پی ریزی شود. وقتی به طور ناگهانی بدون ایجاد محدودیت های دیگر تعطیلاتی رقم میخورد دیگر نباید انتظار بیشتری داشت.
پخش فیلم های مهیج و زیبای روز ( البته که منظورمان فیلم های کهنه کره ای و ژاپنی هم سن اوشین نیست و حتی دیگر خود بازیگر هم آن فیلم را به یاد نمی آورد ) از صدا و سیمای کشور ، اینترنت البته نمی گوییم رایگان اما ارزان تر برای ایجاد تفریح جوانان و نوجوانان در خانه ، ایجاد بستر کتاب خوانی در کشور ، ایجاد بستر شغل های اینترنتی سالم ، برنامه های مناسب سنین مختلف و نشاط آور، کارتون ها و انیمیشن های روز دنیا، ایجاد طرح های خدمت رسانی به یکدیگر در قالب فضای اینترنتی و مجازی در خانه ، و…
البته شاید هم که مسئولین این اقدامات را انجام داده اند و به نتیجه نرسیده اند. اما خلاصه امر این است که مثل، مثال مادر بارداری است که نمک برایش مضر است و پنهانی می خورد. هرچه بگوییم نروید شمال باز هم می روند و می گوییم بمانید در خانه، درب خانه ها را بکوبیم کسی در خانه اش نیست.
واکسینه کردن مردم هم با این فاصله نجات دهندگی اش کم می شود تا یکی می آید واکسینه شود آن یکی دوره سه ماهه سلامت را طی کرده است و به جرگه تحت خطرها باز می گردد.
اینکه مشکلی بخواهد حل شود قبل از عمل کردن به طرح می بایست رفتارهای انسانی تحلیل گردد .تابه قبل مردم در سینما، پارک، ادارات، کارخانه ها، بازار، مدارس ، دانشگاه و … پراکنده بودند اما اکنون در یک مکان متمرکز شدند. به عقیده برخی این تعطیلی های طولانی مدت راه حل عملی نمی تواند باشد.
امیدواریم که مشکلات کشور در دولت جدید روزی، سامان یابد.