یادداشت اختصاصی از جواد نبوتی؛
سلام بر بهار پیش رو و روزهای خجستهاش
بوی بهار میآید؛ تجدید خاطرهای دیگر از خویشاوندی طبیعت و انسان، با ردایی سبز برای حضور در جشن شكوفهها. بهار میآید؛ با چشمه و كوه و دشت، با باغ و گلزار و
صفحه اقتصاد - بوی بهار میآید؛ تجدید خاطرهای دیگر از خویشاوندی طبیعت و انسان، با ردایی سبز برای حضور در جشن شكوفهها. بهار میآید؛ با چشمه و كوه و دشت، با باغ و گلزار و پروانهها، با بلبل و گل، با امید و آرزو. بهار میآید؛ سرشار از عطر سپیده و عطر طبیعت. بهار میآید؛ با آیینهای در دست از حكمت و معرفت، از آیات و بركات. بهار میآید با قامتی خجسته و سبزپوش، با آواز قمریان بیدار و عاشق. بهار میآید؛ برای ستیز با سردی و سستی. پایان انتظار نزدیك است. آخرین لحظهها را مشتاقانه میگذرانیم.
دلهایمان پرشور و گاه درگیر تشویشی گنگ است. همه ذرات وجود سرشار از انتظار است. سالی میگذرد و سالی نو پیش روست. چشم به راه میهمانی عزیز و كهنسالیم، تا از ره برسد. لحظه شورانگیز تحولی تازه و لحظه تكرار آفرینش است. طبیعت و انسان را حیات و تولدی دیگر است. زمستان چمدانش را بسته. دوباره مسافران بهاری ساكن زمین میشوند. دوباره به پایان میرسیم و دوباره آغاز یك شروع! مسافر زمستان بار سفر را بسته و طراوت بهار جایش را میگیرد، به همین سادگی! و پشت سرمان جز آهی و افسوسی نمیبینیم. هر روزمان باید بهتر از دیروزمان میبود. بود؟ باور كنیم تنها لبخند است كه میماند و یاد خویشان و دوستان. دریغ نكنیم لبخند را تا دلهامان همیشه بهاری بماند. زمستان كه به سر آید، نوبت بهار است؛ بهاری كه پر است از بوی فامیل، بوی دید و بازدید بوی مهربانی و آشتی. به پشت سر نگاه میكنم و چشمانداز روزهای رفته را از نظر میگذرانم. باید با بهار و تابستان و پاییز و زمستان، خداحافظی كرد و به استقبال بهار پیشرو، گرد و غبار را از دل و دیده شست. باید آینده را دریافت و در گذر زمان، نیكوترین لحظات را رقم زد.
خداحافظ فصول رنگارنگ و ساعات دلپذیر؛ خداحافظ بهار، تابستان، پاییز، زمستان؛ خداحافظ روزهای پایانی سال و سلام بهار نورس، شكوفههای سپید و سرخ و صورتی. سلام جوانهها! واپسین روزهای اسفند است و رایحه شكوهمند بهار در كوچهها پیچیده است. بنفشهها سر از خاك بیرون میآورند و عید، شوقی كودكانه به رگهایمان میدواند. سلام بر بهار پیش رو و روزهای خجستهاش.