تالاب انزلی در محاصره فاضلاب و کمبود اعتبار؛ اختلاف بر سر مقصر، اجماع بر سر نجات
تالاب انزلی در شرایطی همچنان با بحران آلودگی و تخریب دستوپنجه نرم میکند که مسئولان و کارشناسان بر ضرورت نجات آن اتفاقنظر دارند، اما درباره منشأ اصلی آلودگی و سهم دستگاههای مختلف اختلاف نظر وجود دارد؛ از ورود فاضلابهای شهری و صنعتی و بیمارستانی تا چالشهای مدیریت منابع آب و کمبود اعتبار برای اجرای طرحهای احیا.
تالاب بینالمللی انزلی سالهاست با مجموعهای از تهدیدهای زیستمحیطی مواجه است؛ تهدیدهایی که تنها به یک عامل محدود نمیشوند و مجموعهای از فاضلابها، رسوبات، تغییرات منابع آب و ضعف در اجرای طرحهای حفاظتی و احیایی را دربرمیگیرند.
در شرایطی که مسئولان محیطزیست همچنان بر امکان احیای تالاب و ضرورت تمرکز بر راهکارهای نجات آن تأکید دارند، اظهارات مدیران حوزه آب و فاضلاب و کارشناسان محیطزیست، تصویری پیچیدهتر از وضعیت این پهنه آبی ارائه میکند.
یکی از محورهای اصلی این اختلافنظر، ورود فاضلاب به تالاب است. فاضلابهای شهری، صنعتی و بیمارستانی از جمله منابعی هستند که درباره نقش آنها در افزایش بار آلودگی تالاب هشدار داده شده است. در این میان، شهر صنعتی رشت نیز بهعنوان یکی از نقاط مورد توجه در بحث آلودگیهای صنعتی مطرح شده است.
از سوی دیگر، احیای تالاب نیازمند منابع مالی قابل توجه است و برآوردها از نیاز به بیش از ۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار برای اجرای طرحهای مرتبط با احیا حکایت دارد؛ رقمی که تأمین آن میتواند یکی از چالشهای اصلی در مسیر اجرای برنامههای نجات تالاب باشد.
با وجود اختلافنظر درباره اینکه کدام عامل یا دستگاه سهم بیشتری در وضعیت فعلی تالاب دارد، یک موضوع میان مسئولان و کارشناسان مشترک است: ادامه روند فعلی میتواند هزینههای زیستمحیطی و اقتصادی سنگینتری به منطقه تحمیل کند.
اکنون مسئله اصلی تنها شناسایی مقصران آلودگی نیست؛ بلکه تعیین مسئولیتها، تأمین اعتبار، کنترل منابع آلاینده و اجرای عملی برنامههای احیا باید بهصورت همزمان دنبال شود. نجات تالاب انزلی، بیش از هر زمان دیگری، به تصمیمهای اجرایی و همکاری میان دستگاههای مسئول وابسته است.
نظر شما