یادداشت اختصاصی احمدایزدی:
اکبر عبدی به بهشت می رود
یکی از عادت های من این است که گاهی خودم را جای دیگران قرار می دهم. حتی در زندگی حرفهای نیز این کار را می کنم و برای شناخت و فهم مسأله مراجعه کنندگانم به اتاق مشاوره، خودم را به جای آنها قرار می دهم و از نگاه آنها به مسأله می نگرم.
راستش را بخواهید، چند باری هم خودم را جای خدا قرار دادم. در یکی از این دفعات در پاسخ به این پرسش که چه کسانی را و به چه دلیل به بهشت می بری، گفتم:
دو گروه را : معلم ها و کمدین ها
معلم ها را به دلیل که با افزایش دانش و فهم مردم تلاش می کنند تا آنها درک سازگارانه تری از رنج جهان هستی بدست آورند و معنایی برای آن دست به پا کنند تا زندگی برایشان قابل تحمل تر، شادتر و لطیف تر شود.
کمدین ها را هم به این دلیل که با نشاندن لبخند بر لب مردم، تلاش می کنند تا زهر رنج هستی نزد آنها کاهش یابد و برای دقایق و لحظاتی هم که شده، بی توجه به مشکلات و سختیهایی که در جان و ماهیت جهان هستی است، فقط و فقط بخندند.
هستی، از آغاز تا پایان با رنج، بهت، حیرانی و دشواری همراه است و معلمان با افزایش دانش، بینش و مهارت و کمدین ها با خنداندن مردم، کمک بزرگی به آنها در کاهش رنج هستی و زیست شادمانه بر عهده دارند.
آیا می شود کسی که یک عمر مردم را خندانده، در آن جهان گریاند؟ مگر نمی گویند دنیا، مزرعه آخرت است؟
امیدوارم خداوند با من هم رأی باشد و روح اکبر عبدی را در آرامش و امنیت قرار دهد.
نظر شما