یادداشت اختصاصی از آسیه کرمی
«میجنگیم، میمیریم، ذلت نمیپذیریم»؛ فریاد ماندگاری در برابر طوفان استکبار
در تاریخ پر فراز و نشیب ملت ایران، روزهایی هستند که مرزهای زمان و مکان در هم میشکافند و روحیه یک ملت را به اوج میرسانند. تجاوز آشکار نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک پاک ایران، اگرچه با هدف شکستن اراده ملی و ایجاد رعب و وحشت طراحی شده بود، اما نتیجهای معکوس در پی داشت؛ نتیجهای که در قالب شعار حماسی «میجنگیم، میمیریم، ذلت نمیپذیریم» طنینانداز شد. این شعار صرفاً یک واکنش مقطعی نیست، بلکه تجلیگر عمق فرهنگ ایثار و استقلالطلبی ایرانیان است که ریشه در هزاران سال تمدن و سالها دفاع مقدس دارد.
دشمنان این مرز و بوم، همواره با محاسبات غلط مادی و نگاه پست استعماری، گمان میکنند که با بمبارانها و تهدیدات نظامی میتوانند ملت ایران را به زانو درآورند. آنها درک نمیکنند که برای مردمی که جان خود را فدای عزت و ناموس میکنند، مرگ در راه دفاع از میهن، برای آنان بالاترین درجات نزد پروردگار است. حمله اخیر آمریکا و اسرائیل، بار دیگر ثابت کرد که امنیت پایدار در سایه بندگی بیگانگان به دست نمیآید، بلکه تنها در سایه مقاومت، وحدت و تکیه بر توان داخلی میسر است.
این شعار، مرز باریک میان زندگی و مرگ را از میان برداشته و «عزت» را به تنها معیار قابل قبول برای زندگی تبدیل کرده است. وقتی مردم ایران فریاد میزنند «ذلت نمیپذیریم»، به تمام قدرتهای جهان اعلام میکنند که دیگر دوران سلطهگری و زورگویی به پایان رسیده است. مقاومت در برابر ظلم، اصولی است که در مکتب سلیمانیها و شهیدان گمنام نهادینه شده و اکنون در کالبد نسل جدید جان گرفته است.
در نهایت، باید گفت که این تهاجمات نتوانست خللی در اراده پولادین ملت ایران وارد کند، بلکه همبستگی ملی را دوچندان کرد. خون شهیدان راه دفاع از حریم ایران، هشداری جدی برای متجاوزان است که امنیت آنها نیز در گرو امنیت و آرامش منطقه است.
ملت ایران زورگویی را نمی پذیرد؛ چرا که ایرانیان نشان دادهاند که در برابر زیادهخواهی دشمنان، همواره چون کوه استوار خواهند ماند و از خط قرمز عزت خود قدمی عقب نخواهند رفت.
نظر شما