یادداشت اختصاصی از آسیه کرمی
وداع با رهبر انقلاب و دختران پاک میناب؛ آسمان ایران دیگر خالی نیست
آسمان ایران در این روزهای سرد اسفند، بوی بهار و شهادت میدهد. گویی که خداوند خواسته تا با وداعی غمبار، دلهایمان را برای یک آغاز دیگر آماده کند. خبری که جان هر ایرانی آزادهای را لرزاند و چشمهایمان را بارانی کرد؛ خبری که در آن، غم شهادت دختران معصوم و پاکِ میناب با سوگ شهادت امام خامنه ای، رهبر فرزانه و پدر مهربان انقلاب، در هم آمیخت.
دختران میناب، آن گلهای ناشکفتهای که در مسیر عشق و معرفت، لبیک گفتند و به دیدار معبود شتافتند. آنها که نماد پاکی و عفت دختر ایرانی و اسلامی بودند، نشان دادند که راه شهادت تنها برای مردان رزمنده نیست، بلکه دختران این مرز و بوم نیز با همان روحیهی سلحشورانه، از دفاع از حریم اهلبیت (ع) و ارزشهای دینی نمیهراسند. خون پاک آنان، همانند خونهای سرخ تاریخ، ضامن بقای این انقلاب و هویت ماست. مادران میناب، اگرچه فرزندان دلبندشان را از دست دادند، اما آنان را در آغوش پربرکت شهادت و در ردیف اولیای الهی دیدند.
و در این میان، ضربهای دیگر اما سهمگینتر بر پیکر امت اسلام وارد آمد؛ شهادت جانسوز سید علی، آن امام دلاور انقلاب و امین ملت. مردی که تمام عمرش را وقف خدمت به خلق و پاسداری از خون شهدا کرد. او که سالها درس ایثار و فداکاری آموخت، در نهایت با جام شهادت سیراب شد و به پیشگاه پروردگار و ارواح طیبهی شهدا پیوست. فقدان او برای ملت ایران، تنها فقدان یک رهبر نیست، بلکه فقدان پدری دلسوز و برادری پرهیزکار است که در سختترین شرایط، چون کوهی استوار در برابر طوفانهای دشمن ایستاد.
امروز، ایران عزادار است. اما این عزا، عزای یأس و ناامیدی نیست؛ بلکه عزای تجدید میثاق است. ما با چشمانی اشکآلود اما قلبی پر از ایمان، از دختران میناب و از رهبر سید شهیدمان یاد میکنیم. ما میدانیم که این مسیر، ادامهی راه کربلاست و که «شهادت، هنر مردان خداست».
ای رهبر و سید ما، دلت آسمان باشد. ای دختران پاک خاکم، آرام جان باشید. ما باقیماندهایم که پرچم شما را به زمین نگذاریم. انشاءالله که شفیعان ما در محشر باشید و این غم بزرگ، در پیشگاه خداوند متعال، مایه رشد و تعالیمان گردد.
نظر شما